Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

Μαστουρώνοντας με δακρυγόνα...

Ενδιαφέρουσες μέρες ζω...Χθες το βράδυ, για άλλη μια φορά, κατόπιν ομόφωνης απόφασης, στερήθηκα ύπνου. Εισήλθαμε αισίως στην 38η ώρα αϋπνίας. Κατά τις 7 έφτιαξα ένα καφεδάκι. Η συνέλευση προσπαθούσε να βρει τρόπους να παραμείνω ξύπνιος. Μία από τις προτάσεις ήταν να κατέβω στην πλατεία Συντάγματος. Κυνήγι φωτογραφιών από τις χθεσινές καταστροφές. Ενδιαφέρουσα πρόταση αλλά παραγκωνίστηκε υπό την αιτιολογία ότι η στέρηση ύπνου έχει ως φυσικό επακόλουθο την έλλειψη ενέργειας. Υπολογιστής λοιπόν και ενασχόληση με ασήμαντα πράγματα για απόσπαση προσοχής. Θα περνούσε η ώρα μέχρι να μαγειρέψω, και μετά υπνάκος. Μάταια κατάστρωνα σχέδια. Κατά τις 11 διακοπή ρεύματος από την πολυαγαπημένη μας ΔΕΗ. Δεν υπήρχε περίπτωση να μείνω ξύπνιος χωρίς ρεύμα στο σπίτι. Συνεπώς μία και μοναδική λύση. Ετοιμάζουμε τη τσάντα με τον εξοπλισμό, παίρνουμε άλλη μία τσάντα με λοιπά εφόδια, και εμπρός για Σύνταγμα. Εμπρός στο δρόμο που χάραξαν οι Αγανακτισμένοι. (Χλεχλέδες) 
Αμάξι μέχρι Μετρό λοιπόν και μετρό μέχρι Σύνταγμα. Δεν θα κάτσω να περιγράψω ολόκληρη την εμπειρία μου. Είναι δικιά μου. Δε θέλω να τη μοιραστώ. Ακόμα και να το κάνω δεν πρόκειται κανείς να καταλάβει τα συναισθήματα που είχα εκείνες τις στιγμές. Εξουθενωμένος, άυπνος, φορτωμένος με μηχανές. Αναζήτηση φωτογραφιών. Κάποιες από τα αποτελέσματα των συγκρούσεων της 28/6. Σπασμένες βιτρίνες. Σημάδια από μολότοφ στο δρόμο. Πρόσωπα με Mallox, μάσκες και γυαλιά. Έπειτα ανέβηκα στην Βασιλίσσης Σοφίας. Μερικές φωτογραφίες από τον κόσμο. Ένα παιδί σε αναπηρικό καροτσάκι. Προχωράω προς τη γωνία με Πανεπιστημίου. Ένα καφάο του ΟΤΕ μπροστά μου. Ανεβαίνω πάνω για καλύτερη οπτική. Από κάτω μου φωτογράφοι επαγγελματίες. Κορόιδα. Έχω καλύτερη θέση από σας...
Μετά την πρώτη δόση δακρυγόνων
Και τότε άρχισε το γλέντι. Δακρυγόνα από τα ΜΑΤ. Εγώ εκεί πάνω. Πέτρες και μπουκάλια νερού από το πλήθος. Και ξανά δακρυγόνα. Και τότε άλλαξε ο αέρας...Και καλύφτηκα σε ένα σύννεφο χημικών. Χωρίς μάσκα. Χωρίς γυαλιά. Χωρίς ούτε ένα βρεγμένο πανί. Και μιλάμε για πολλά χημικά...Τα μάτια δακρύζουν εγώ επιμένω να τραβάω φωτογραφίες...Κοιτάζω να φύγω αλλά μάταια. Δε μπορούσα να κατέβω. Δεν έβλεπα. Δε μπορούσα να αναπνεύσω. Πως? Περιέργως, δε σκεφτόμουν πως θα χτυπήσω πέφτοντας. Σκεφτόμουν πως αν πέσω θα σπάσει καμιά μηχανή ή κανένας φακός...Προσπαθώ να βγάλω φωτογραφίες. Σχεδόν αδύνατο. Τα μάτια μου είναι τόσο δακρυσμένα που δε βλέπω καν μέσα από το φακό...Υπομονή λοιπόν, ελαφρό σκούπισμα τα μάτια και κλικ. Click away λοιπόν, όπως έλεγε κάποιος που δε θυμάμαι ποιος ήταν. Τελειώνει το φιλμ και τότε σκάει και δεύτερο μπαράζ χημικών...Συνδυασμένο με ένα ωραιότατο πορτοκαλί σπρέυ πιπεριού...Αδύνατο να μείνω. Πηδάω όπως όπως και τρεχάτε ποδαράκια μου. Φτάνω Βουκουρεστίου, καμία αλλαγή. Σταδίου και ακόμα τρέχω. Κλαίγοντας, βήχωντας και φτύνοντας...Αμερικής και ο αέρας αλλάζει. Κάτι γίνεται τώρα. Μπορώ να αναπνεύσω τουλάχιστον. Μόλις ξαναβρήκα την ανάσα μου, κοντοστέκομαι και σκέφτομαι. Βάζω και άλλο φιλμ? Ή την κάνω με ελαφρά...

Ρητορικό ερώτημα. Μα την αδρεναλίνη να πιάνει κόκκινο, αλλάζω φιλμ και ξανά Πανεπιστημίου...Μόλις καθάρισε λίγο η ατμόσφαιρα πάλι στην πλατεία. 


4 φορές το έκανα αυτό. Στην τρίτη φορά τελείωσα το δεύτερο φιλμ. Και τότε έφαγα το δακρυγόνο στα πόδια. Ωραία εμπειρία. Ειδικά χωρίς μάσκα και γυαλιά! ΤΡΕΛΗ ΜΑΣΤΟΥΡΑ!!! Τέταρτη φορά τελείωσα το φιλμ στην Pentax Z-10. Μέχρι τότε τράβαγα με την ME Super με τον 200mm τηλεφακό. (Μεγάλη εφεύρεση το ζουμ..) Την πέμπτη και τελευταία έβγαλα την πιστή μου Zenit με τον 150mm τηλεφακό και τελείωσα και εκείνο το φιλμ. 
Απολογισμός? Ένας σχεδόν σίγουρος καρκίνος του πνεύμονα. Πρησμένο δεξί γόνατο. Τελικά πηδώντας από το καφάο όντως το χτύπησα. Απλά λόγω αδρεναλίνης το πήρα χαμπάρι αφού τελείωσε το νταβαντούρι. 2,5 ώρες μετά...Απίστευτος πονοκέφαλος. Κλεισμένος λαιμός. Πρησμένα μάτια. Και μόλις πέρασε η επίδραση της αδρεναλίνης...ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΗ!!! 
Και ακόμα δε μπορώ να κοιμηθώ...Άλλο ξεκίνησα να γράφω, άλλα έγραψα. Γαμώ τη μαστούρα μου λέμε!!!

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

Συννεφιές...

Πάει καιρός που έγραψα κάτι εδώ...Ως συνήθως. Τελευταία μου λείπει η ικανότητα οργάνωσης των σκέψεών μου...Διττό νόημα το "μου λείπει". Και υπό την έννοια της απουσίας, αλλά και υπό την έννοια του συναισθήματος. Χαράζει έξω. Συννεφιασμένη Κυριακή. Με αχτίδες φωτός να περνάνε μέσα από τα σύννεφα. Θα βρέξει σήμερα. Συννεφιές και μέσα μου. Πάνε μέρες αφότου το συνειδητοποίησα...Εν μέρει με στεναχωρεί. Η προσμονή δεν κάνει καλό. Όχι όταν δεν ξέρεις πότε και αν θα έρθει το προσδοκώμενο. Ναι. Είναι αλήθεια. Προσδοκώ το απροσδόκητο. Ονειροπόλος ίσως? Ναι αν μπορεί κάποιος να ονειρεύεται με ανοιχτά μάτια...Με στοιχειώνουν αναμνήσεις.Μικρά καθημερινά πράγματα. Στιγμές που με κάνουν να σκέφτομαι. Rewind and Repeat. Αυτό κάνει το μυαλό μου. Ενώ θα έπρεπε να κάνει Erase and rewind...Με έχει κυριεύσει μια ήπια κατάθλιψη. Περίεργο πάντως. Μη αναμενόμενο. Το απόγευμα φωτογράφιζα ναρκομανείς να βαράνε τη δόση τους...Σταθμός Πανεπιστήμιο. 7:30 το απόγευμα. Σε μια γωνία της Εθνικής Βιβλιοθήκης, σκαλάκια. Ένας άστεγος κοιμάται στο γρασίδι. Σηκώνω τη μηχανή. Στη γωνία του καρέ μια φιγούρα σκυφτή. Στιγμιαία έκπληξη...Ξανακοιτώ μέσα στο φακό. Ένα πρεζάκι δένει το μπράτσο του. Έχει βράσει τη δόση. Γεμίζει τη σύριγγα. Δε βρίσκει φλέβα όμως...Παραπαίει μέσα στην προσμονή του. Τελικά βρίσκει στο πόδι...Τον καταλαβαίνω...Ναρκωτικό. Η δόση του. Η αγαλλίαση που νιώθει τη στιγμή εκείνη. Απόλυτη ευτυχία. Μου λείπει αυτό το συναίσθημα. Τη χρειάζομαι. Τη ψάχνω. Ασυναίσθητα μεν, σε μόνιμη αναζήτηση δε...Προσπαθώ να βρω τη ψυχή μου σε υποκατάστατα. Δοκιμάζω. Καμία τύχη. Χρειάζομαι τη δόση μου. Τη ψυχή μου. Είμαι άδειος. Κενός. Κούφιος. Ένα σκεύος σε κίνηση. Κι εσύ περιμένεις ότι θα βρεις κάτι μέσα. Προσπαθείς να το ανοίξεις αλλά μάταια. Είμαι ερμητικά κλειστός. Σφραγισμένος. Η τελευταία χαραμάδα κλειδώθηκε. Και το κλειδί δε το έχω εγώ. Μου το κλέψανε. Ήταν σετ με το γέλιο μου. Τη χαρά μου. Την καρδιά μου. Την ψυχή μου...Μου έκλεψε το γέλιο μου...

Το τραγούδι της ημέρας...

Τρίτη, 12 Απριλίου 2011

Βάραθρο

Βρίσκομαι σε ένα βάραθρο.
Σαν πεταμένος στον Καιάδα των Λακεδαιμόνων.
Πεταμένος από εμένα τον ίδιο.
Από εκείνο το κομμάτι του εαυτού μου που αρνείται να συμβιβαστεί.
Δε μπορεί να συμβιβαστεί.
Κι όμως τόσο βαθιά χωμένος στο ίδιο το σύστημα το οποίο απεχθάνεται.
Ψάχνω να βρω διέξοδο.
Ίσως ναι.
Εγώ όμως δεν ψάχνω!
Εσύ προσπαθείς να βρεις τον τρόπο να δουλέψεις μαζί με το σύστημα.
Τι λέτε κι οι δυό...
Ούτε ενάντια, ούτε μαζί.
Εγώ θέλω να χρησιμοποιήσω το σύστημα.
Έχει παραθυράκια.
Σαν Matrix της δικιάς μας πραγματικότητας, οι νόμοι του δεν ισχύουν για εμάς.
Είμαστε ανώτεροι.
Εγώ τουλάχιστον.
Είμαι ελεύθερος. (?)
Μπορεί να είσαι.
Εγώ όμως παραμένω στο βάραθρο.
Στο φαράγγι του υποσυνείδητού μου.
Γύρω μου κορμοί να πλέουν.
Παλεύω να πιαστώ.
Εις μάτειν.
Δεν έχω χέρια!
Άγρια θηρία ορμάνε καταπάνω μου.
Περιμένουν να μου ξεσκίσουν τα σωθικά.
Κοιτάω ανήμπορος να αντιδράσω.
Περιμένω το μοίρα μου.
Πως όμως?
Πως αφού πιστεύω ότι εγώ ορίζω τη μοίρα μου?
Εγώ!
Εγώ?
Εμείς?
Ποιός από όλους μας?
Γιατί όλοι δε γίνεται.
Ο ένας γρανάζι του συστήματος.
Ο άλλος δοκάρι που παλεύει να μπλοκάρει τα γρανάζια.
Άλλος ένας περιφέρεται στην εφαπτομένη γραναζιού και χάους.
Κι εγώ στο βάραθρο...
Η άβυσσος με περιμένει...
Το αιώνιο σκοτάδι απλώνει τα χέρια του.
Μου προσφέρει λήθη.
Στάσιμα ταξίδια με τη ταχύτητα του φωτός.
Στο απόλυτο σκότος της ψυχής μου.
Είμαι μόνος μου εδώ.
Κανείς συνοδοιπόρος.
Κανείς τρελός αρκετά ώστε να ακολουθήσει.
Δεν έχω ανάγκη κανένα.Καμία.Τίποτα.
Έχω εμένα.Εσένα.Εμάς.
Τόσες πλευρές. Τόσες διαστάσεις.
Παράλληλα σύμπαντα.
Φούσκες που ακουμπάνε.
Συμπιέζουν η μία την άλλη.
Απομακρύνονται και μοιραία ξαναεφάπτονται.
Μοιραία...
Εγώ ορίζω τη μοίρα μου είπα!!!
Ελπίζω μια από αυτές τις μέρες να το πιστέψω.
Γιατί πρέπει να αποκτήσω χέρια να πιαστώ από τον κορμό...
Με περιμένει.


Το τραγούδι της ημέρας...